إِنَّ الَّذِینَ ءَامَنُواْ وَ عَمِلُواْ الصَّلِحَاتِ سَیَجْعَلُ لهَُمُ الرَّحْمَانُ وُدًّا
(96- مریم سلام الله علیها)
بی تردید کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام میدهند، [خدای] رحمان به زودی برای آنان محبتی [در دلها] قرار خواهد داد.
کلمه «وُدّ» و «مودّت» به معنای محبت است. این آیه شریفه وعدهای زیبا
از ناحیه خدای متعال است به کسانی که ایمان آورده و عمل صالح میکنند که به
زودی محبت آنها را در دلها قرار میدهد. همانگونه که در آیه نمایان است
این بشارت را مقید به قیدی نکرده است از این رو دلیلی ندارد که ما آن را
منحصر در فرد خاصی کنیم و یا آن را مربوط به بهشت یا قلوب همه مردم در دنیا
و یا مقید به قیود دیگری کنیم.
به عبارت دیگر آیه مطلق است و
پیامش این است هر کس اهل ایمان و انجام عمل صالح باشد خداوند محبت او را در
دل دیگران انداخته و او بدون اینکه قدمی در این جهت برداشته باشد محبوب
دیگران میشود. در روایتی از رسول خدا صلی الله علیه و آ له
آمده است: هنگامی که خداوند کسی از بندگانش را دوست دارد به فرشته بزرگش
جبرئیل میگوید من فلان کس را دوست دارم او را دوست بدار! جبرئیل هم او را
دوست خواهد داشت. سپس در آسمانها ندا میدهد کهای اهل آسمان! خداوند فلان
کس را دوست دارد او را دوست بدارید! که به دنبال آن، همه اهل آسمان او را
دوست میدارند؛ آنگاه پذیرش این محبت در زمین نیز منعکس میشود.
و هنگامی که خداوند کسی را دشمن بدارد به جبرئیل میگوید من از او
متنفرم، او را دشمن بدار! جبرئیل هم او را دشمن میدارد. سپس در میان اهل
آسمانها ندا میدهد که خداوند از او متنفر است او را دشمن دارید! همه اهل
آسمانها از او متنفر میشوند ؛ آنگاه این تنفر در زمین نیز منعکس
میشود.
